NIEDALEKO

NIEDALEKO

Niedaleko tak… od mego świata
krzywizny krajobrazu otchłani
impresji inercji smutku
zwolna spowija mgła delikatna
i nie ulatuje do nieba
muskana Słońcem

Skądś dochodzi tęskny szept
czyichś wciąż wilgotnych ust
przypełza cichutko
w pustce bezsenności oczu
niepamięć skraplać
łzami niespełnionego uczucia

⊰Ҝღ$⊱………………………………………… T☀ruń - 5 sierpnia '25