Boguchwała

Ni z tej epoki, mi wiersz napisać
gdzie ogon diabła zeskrobał wiòra
kokos na trawie, rosa podrzędna
zgubiła rosę, czort jego pazura


ewolucja małpy, kawa i kawka
usiadła na ramieniu, cała pobladła
mąką opròszona, ciasto na grzędzie
wrona wydreptała, stała się nędzą


nędza na brzegu, nędza w komorze
piwnica cała stała się otrębą
ugotowana, zjedzona w plusik
stała się wreszcie na głowie kapelusik

Kapelusz w grochy, suknia okrągła
podmuch pociągu, wiano na grzbiecie
gors jej wielbłąda, postawa cała
zmysł jej to żeton i Boguchwała.