miejsce

to właśnie owo miejsce w którym nie byłem zaczarowało mnie najbardziej…
jakby ktoś tam porzucił myśli z plasteliny,
które teraz pełzają po ścianach,
szeptem odgrywając sceny z nieistniejących wspomnień.
czas tam chodzi do tyłu,
ubrany w płaszcz z gazet sprzed jutra,
a laleczki na sznurkach ( dziwnie znajome )
śmieją się bezgłośnie, bo tak je zaprogramowano.
czy to jeszcze tęsknota,
czy już tylko echo po kimś,
kto nigdy nie istniał,
ale zostawił po sobie cień na moim karku?