Porcelana serc

Miłość najczystsza
nie zna przypomnień,
nie prosi o uznanie,
jest spokojnym źródłem,
którego wody piją się same,
a pragnienie nigdy
nie staje się ciężarem.

Kochankowie
dotykają się jak mistrzowie sztuki - oni znają kruche piękno porcelany.
Każdy gest jest formą,
każdy oddech - pociągnięciem pędzla.

Chwile są tu jak bezcenne naczynia,
wypalane w ogniu namiętności,
o barwach, których
nie przewidział nawet Stwórca.

W tej miłości
nie ma zachłanności,
jest tylko nieskończona wymiana -
usta, które gaszą pragnienie,
dłonie, które układają świat
z tkanki światła i oddechu.

I kiedy przychodzi cisza,
wiemy, że to, co stworzone,
przetrwa jak porcelana „raku” -
z drobiną tajemnicy,
z rysą piękna,
która czyni naczynie wiecznym.