Skrajne emocje

Jeśli zaprzeczysz –
porzuć noc skąpaną w absyncie
Jeśli przyjmiesz –
wyzwól w sobie twórcę

Poezja,
która umiera z głodu
jest wegetarianką
Moja poezja nie jest sobą,
bo nie toczy dialogu
z Prawdą

Jest jedynym ocalałym
obrazem
z wielkiej rabacji
u brzegu morza,
na brzeg pustyni

Przegalopujmy
przez Serengeti
jak antylopy
wszystkie inne

kwiaty i dzieci ziemi
kłaniają się w pas
udręczonemu słońcu
które skazałem na życie
za codzienne
docieranie

A ty zaś skaż mnie
na śmierć
za niefortunność
mych słów
bo pisząc, muszę
zebrać w jeden
strumień wszystkie
prądy serca

Tuwim wciąż pisze
Szymborska wciąż pisze
Mickiewicz wciąż pisze
Gal Anonim wciąż pisze

i ty bracie wciąż
podejmujesz próby
jednak mój
osąd siebie

uwiarygodnia tylko,
że Bóg także był
autorem: jego proza
to mężczyzna,
jego poezja –
to kobieta

lecz jestem jak
lekarz i słów
mojego wyroku
nie da się
odwrócić

Ciągle odwołuję się
do wielkich, bo jest
to rzeczą samą w sobie
doznaje, przeżywa
tudzież wchodzi w zależność
szczyptę banalnie

szczyptę banalnie
pisze Adam

Jestem już stary
i nieporadność mego
dobierania słów,
a niekiedy
komponowania
z nich etiud

budzi żar, trwogę
i wyrzuty sumienia

Kwadryga
i Nowa Fala wciąż piszą,
Sanhedryn wciąż pisze

Jesteśmy
Pokoleniem
Współczesności –

nic nas nie ominęło,
żyjemy