Świt

Okruchy nocy jak korale brzasku
nawleczone na cienką linię horyzontu
zastygłe w kamiennej pokorze
czekają na zmartwychwstanie dnia
chcąc wyspowiadać się z braku wiary
w odrodzenie się światła

Stanowczo zbyt szybko
choć nie w mgnieniu oka
następuje świt dnia nowego
a ciepłe poranne słońce
delikatnie budzi uśpione myśli ludzkie
które usiłując wznieść się ponad sen
odpowiadają strzępami słów lub milczeniem

Linia horyzontu pęka nagle od ciężaru
przygniatającego ją wschodzącego słońca
a okruchy nocy jak korale brzasku
rozsypują się po bladoniebieskim widnokręgu
i nierozgrzeszone z utraty wiary
znikają w otchłani czasu