Zaszeptani

w przedziwnym
ogrodzie zadumy
spleciemy nasze dłonie

policzymy wszystkie
odcienie zieleni

i przymrużywszy oczy
pozwolimy się pieścić
szeptanym słowom

ostatni klucz żurawi
odleci bez nas

bo zaszeptani w siebie
spóźnimy się
o dwa słowa