Wędrowiec ruin

Wtargnęliśmy do ostatniej kości
by wytoczyć proces zachodowi słońca
i gładzić blask rękoma brudnymi pełni
ryczałtu za otwieranie bramy
nocą w obawie przed jurysdykcją cnoty

albo zakopać Pandemonium
w dolinie wiecznych mrozów

tylko w stosie literatury
tylko w stosie literatury

mieć sumienie
wysłużone, pełne
zbędni przyjaciele padających promieni

losy zdają się już być przesądzone
losy zdają się już być przesądzone

fuzji fantazji i uzmysłowienia

róże będą ci świadkiem
wędrowcze słoty
alegoryczny Quidamie

chwytaj dzień