Jesteśmy

Jesteśmy na siebie skazani,
Jak pociągi na szyny ze stali.
Szyny śliskie, szyny w górę, szyny gładkie;
Los nie zetknął nas przecież przypadkiem.

I choć szyny walą
W koła i łomocą,
Trzyma się ich pociąg
Całą swoja mocą.

Jesteśmy na siebie skazani,
Na eksplozję kochanek – dynamit.
Lont zwietrzały, lont zamokły deszczu szczuciem;
Nie przypadkiem w nas iskrzy uczucie.

Choć od prochu ogień
Z dala by trzymali,
Starczy żaru przecież,
Co się wewnątrz pali.

Jesteśmy na siebie skazani,
Na wędrówkę bezkresną, bez granic,
Przez zakręty, przez pagórki, przez bezdroża,
Nie przypadek rozniecił w nas pożar.

Krańce mgłą osnute,
Granica daleka,
Jeśli pierwsze padnie,
Drugie nań zaczeka.