Ubik

oczy śmieją dusza płacze

na horyzoncie mozaika
pamięć się pikselizuje
i biały szum jak garść prochu
wypełnia szuflady pamiętania

w rozmowach ponad grobem
na ścieżkach niesłuchania
zmieniają się wielkość i kolejność
szybsze od wrażliwości trwania