POETCE SAMOTNEJ

POETCE SAMOTNEJ

Na nic triumfalna twa poezja
duszy tęskna tkliwość
pęku nenufarów biel
zwiewnych winorośli sploty
nawet mimo wolna
dziękczynna amnezja
i tuberoz słodycz

Samotna poetko
gdy najjaskrawiej, najkrwawiej
gwiazdy gasną załzawione
w złotych mgłach
zrodzone
i bezgłośnie porzucona miłość
omdlała w ciszy

I tylko byłość
tamtą… tęczowo barwną
dziś w wierszu jak kleks rozmytą
dojmująco słyszysz
piórem dotykasz życie
i piszesz
z nostalgią piszesz

……………………………… /Eli/

⊰Ҝற$⊱…………………………………………… T☀ruń - 15 kwietnia '24