koniec

wychodzę z domu otwarty
na życie niczym okno
i nagle widzę że

już po koncercie na czterech trębaczy
i po pokazie ogni prawdziwych
na jasnym od anielskich skrzydeł niebie

michała nie ma z obusiecznym mieczem
zredukowali mu etat – od wczoraj na bezrobociu
nie zobaczyłem kotłów diabelsko gorących

gdzie są topione w smole sny
ciała wychodzące z grobów jak z kina
po nudnym seansie
gdzie pasący się na betonie
baranek co nie był czarną owcą

zabrakło gwiazd spadających ludziom na głowy
tak jak jabłka z drzew

MATKO
CO ZA WSTYD

przespałem swój
koniec świata