przystanki

noszę w sobie odpryski
wszystkich pustych adresów
zszywam pokrowce na twarze
mam kieszenie pełne imion

pielgrzymuję do siebie w gości
oswajam naścienną ślepotę okien
nasłuchuje szeptów korytarzy
oddechów w starych drzwiach

spoza siwych luster ostre paciorki
polerowani donosiciele na ramionach
krakaniem wpamiętują do serca
ślady pozornych powrotów

krok po kroku
z miejsca na miejsce
bardziej niczyja