w pokoju

marzeń wszystkie bańki prysły
i gdzie ich szukać nie wiadomo
minę nasz wawel ma nietęgą
- zamurowany słucha kołysania drzew

gdy świateł tyle wokół
odbija się od łez okiennych
gdy tyle mgieł topi smutki
w niedopitej wisły filiżance

krzyk ulic ginący zamienia się w śpiew
nocy kąpiącej się pod latarniami
cóż wtedy dotyk robi z nami

on źrenice rozszerza do granic
do obłędu doprowadza błędnik
ciała jak biegun do bieguna zbliża

i wtedy
pełnią jest pustka
pustką pełnia
bo w nas się obietnica raju
w zupełności dopełnia