Minęło lato ...

A mnie jest szkoda lata.

Płonęło,
obracało w pył ziemię
i zabijało bezboleśnie brakiem.
W zimnych murach ze skamieniałych serc
łatwiej było przetrwać,
wystarczyło rozgrzeszenie i ponowne
błogosławieństwo mędrców z Bramy.
Reszta
jawiła sie spokojnym snem
wsród dóbr,

i mnie jest szkoda lata.


Wystarczyło udawać,
że średnia wieku nie ma znaczenia.
I że wojna
tylko na pasku w telewizorze.
Dzięki zdobyczom cywilizacji można spokojnie
całować koty i psy, doskonale, wręcz sterylnie
odrobaczone.
I nie czytać etykiet
oraz
paragonów, od razu wyrzucać.


Dlatego
mnie jest szkoda.
Tak grzecznie minęło.

Brak było tylko wtyczki
do kabla w ścianie,
boski internet nie przegrzewałby się.
Reszta była milczeniem,
bo to przecież cudze dzieci krzyczą,
wszystko inne pochłonął świat,
w technice cyfrowej taki piękny.

Było dobrze.

Szkoda lata.