Niebo do ziemi

Wciąż nie pojmuję czemu tak się dzieje,
że człowiek musi poznać smak cierpienia?
Dlaczego dopust w boskim arcydziele,
chwilowe szczęście w słoną łzę zamienia?

Być może taki był pierwotny zamysł,
by wątłe ciało doznało katuszy.
I nie pomoże świt, który północ wygryzł,
gdy paralityk nie może się ruszyć.

Dlatego warto życia dar docenić,
dziękować niebu za każdą minutę,
aby na koniec wędrówki po ziemi,
zostawić imię w pamięci wykute.

Niechaj te słowa staną się przestrogą
dla wszystkich ludzi, którzy walczą z Bogiem.
by zrozumieli, że nie zawsze mogą
osiągnąć sukces będąc własnym wrogiem.


Kasia Dominik