Otom ja

Jestem tą, która cierpienia zaznała.
Niczyje męki nie są mi tak bliskie,
jak ból istnienia – dlań jestem za mała.
Udręki wszystkie.

Jakże brakuje ludzkiego współczucia
i zrozumienia. Prawda grzęźnie w błocie.
Gdzie wyrozumiałość dla marnego życia?
Czy wróci jeszcze?

A jeśli nigdy dzień ten nie nastanie,
czy wytrwam w sobie i pokonam słabość?
Ciągle zadaję bezgłośne pytanie…
Noc we mnie gości.

Być może kiedyś na snów pograniczu
myśli wątpliwe doznają otuchy,
a ja odnajdę w człowieka obliczu
ułomki skruchy.

Kasia Dominik