Miłość w swej prostej*

W miłości prostocie rozbudzony ranek
sercowe tęsknoty pociesza widokiem
wyznań wyciszonych, które są zaspane
i spojrzeń utkwionych w przestrzeni głębokiej.

Romantyczna chwila, zesłana od Boga –
skrywana w bezgłosie krzykliwość odtrąca
i zadziorność myśli kołujących w głowie,
bo pokora uczuć ciszy jest łaknąca.

A kiedy nieśmiałość, błyszcząca skromnością,
okrasza policzki nostalgii dotykiem,
szept spontaniczności splata z przyjemnością,
wyczekując mgnienia, gdy serce zamilknie.

Bo wszystko przemija, nawet wspomnień echo
i smak pocałunku ust pragnących cicho.

Kasia Dominik

* Nawiązanie do cytatu Wiliama Szekspira z Sen nocy letniej.