Homeostaza

W podobieństwie dni
wychwytuję dźwięki bez fałszu
pachnące beztroską urlopu

w dusznej ciszy
jaskółce burzy
podkrążone powieki
rozpierzchnięte myśli
po peryferiach umysłu

Goniąc choćby
minutę swobody
przedzieram się bez oddechu

przez bagniste mielizny
i jałowe grzęzawiska
za wszelką cenę
uwalniam się od
zasieków zwykłości

W labiryncie apatii
tropię słoneczny wiatr
i wypogodzone niebo

po zimie wiosna
stroi bezbarwne gałęzie
paletą soczystości
neutralizuje stęźenie toksyn
i kwitnie wytchnieniem