pantareje

/brulion/

wchodzę do wody już po raz drugi
wciąż takiej samej chociaż gros ludzi
twierdzi inaczej za filozofem
niech Grek sprzedaje swoją głupotę
tym co sadzają na wierzbie gruszki
u mnie niezmienne źródlane strużki
i tu niepokój ma swój początek
że jak poprzednio napotkam problem
i cicha woda pozrywa brzegi
a ja przepadnę w morzu wśród śledzi
z rannym połowem wrócę do swoich
a gdy znów duma mnie ciut zaboli
ruszę jak wcześniej by empirycznie
dowieść swych racji nim trauma zniknie