nic prócz siebie | wersja: 20.11.2014 11:01

nic prócz siebie

trzymasz w dłoniach bukiet liści
wokół pachnie przemijaniem
brązowieją nasze myśli
dreszcze krążą pod ubraniem

na płaszczyźnie liścia miraż
w półuśmiechu twarzy zarys
moje rysy w niej odkrywasz
myśląc chyba że to czary

cokolwiek ma być
nie mamy już nic
prócz siebie
spękani jak mur
błądzimy wśród chmur
po niebie
porywa nas wiatr
testuje nas czas
w potrzebie
cokolwiek ma być
nie mamy już nic
prócz siebie

wszystko wokół zjesienniało
jak obrazy w starym kinie
szelest liści też nieśmiało
przypomina że czas płynie

my myślimy wciąż o sobie
choć dorośli trochę dzieci
przeczekamy zimy powiew
zanim wiosna znów zaświeci