do nieznajomej | wersja: 25.04.2014 10:24

do nieznajomej
(inspirowane Mistrzem. I Małgorzatą)

zamknąłem rozdział bez odwrotu już
zakryłem karty z drżeniem rąk
ślepą ulicą chodzę wszerz i wzdłuż
spalonych mostów czując swąd
myślę że myśleć już nie wolno mi
sprawy rozlały się jak wosk
spękane wzory szklanej w oczach kry
kierują mnie w niepewny los

będę cię szukał póki starczy sił
choćbym pogubił drogi znów
i będę biegł do końca moich dni
dopóki mi nie braknie tchu
by w twoich oczach ujrzeć moją twarz
z czułą pewnością dotknąć rąk
zrozumieć że ty moją miłość masz
że całe życie byłaś nią

jeżeli kiedyś w końcu znajdę cię
jeśli w tej walce wezmę łup
pomiędzy złem i dobrem wąski ścieg
zawiedzie mnie do twoich stóp
dla prawdy i miłości nie ma krat
pomoże chyłkiem ślepy los
będziesz dotykać mnie jak polny wiatr
nad moim snem czuwając wciąż