WIERSZ, W KTÓRYM… | wersja: 10.07.2015 15:52

WIERSZ, W KTÓRYM… SKRYŁ SIĘ CZŁOWIEK


Marzenia… te z krainy skąd baśnie
Maj miniony dawno rozmaił
Wrzesień już dojrzewa
Łąka jak rzeka płynie wpław z wiatrem
Więc z wiatrem się uniosę, ulecę
Rozmyję się w wietrze… na zawsze
W ogrodach zdarzeń pośród bluszczów
Gdzie cień lilii biało biały już ziewa…
Niecierpka, może niezabudki zapach
W misterny uplecione wzór…
Radości i smutków

Zasypia nawłoć w miodnych aromatach
I zmęczenie w skwarze zaraz przyśnie
Rozścieli posłanie na drzewach
Rozpłynie w rozwianych traw nieładzie
W marzeniach… tych z krainy skąd baśnie
W wierszu, w którym skrył się człowiek
Zasklepił w nowiu szklanej kuli
W swym remedium na zatrzaśnięte milczenie
Skąd odległość do nieba jest tylko złudzeniem
Skrył przed światem… tam właśnie
Co mu ten odpowie ?


Toruń …………………………………………………………… 1O lipca '15