Cień nad pytaniem

Już nie ograbiam cudzych sadów,
nie rozmyślam nad chwilą zdartych kolan –
- rozczytuję.

Nie potrafię gniewnie marszczyć czoła
każdego lodowca,
wróżę mu kształty –
nie da się błagać o dom,
o pełen dzban z całym uchem.

Nie oświecę niepokojącej daty urodzenia,
nie zaproszę stęchłego słońca
do gonitwy z kartką kalendarza –
zbyt duża krzywizna pojedynczego pręta
w klatce ze wściekłym dniem.

Nie przegram w pokera zmęczonej głowy,

nie zapytam o parabolę stolika ?



Pocieszny bywa skowyt pytań ;
wątpliwości –

moje wierne pocieszycielki.