pomyliłyśmy się.

Jak to możliwe, że żyjąc z tobą lat tyle,
nie zauważyłam tego, jak mętne masz oczy

Jak cicho oddychasz, nie drażniąc przestrzeni,
głośnym tupotem przerywając tę ciszę...

A ona cię zabija kochana.

Ty nie odeszłaś jak gorsza siostra,
umarłaś zalana łzami bezradności,
oparta zdartymi łokciami o spróchniałą posadzkę.

Mówili, że tak być musi a ty upadłaś bezradnie na kolana,
rozłożyłaś ręce i krzyknęłaś niech się stanie.

Tak głupi nie był nikt.

Ale już cicho, zacerujemy tę dziurę w pończosze,
co piekło gorszyła.

Już świta, więc żyjesz.