za zębami

To jest tylko na chwilę,
ale chwila nie należy do nas.
Jest językiem ognia,
który liże zmysły,
i cofa się, zostawiając
puste miejsce po bólu,
który zapamiętasz.
Smak czekolady
na kubkach smakowych
prywatnego kosmosu:
tak mówię
bo kosmos tylko prywatny,
jak zresztą cokolwiek.
A przecież wszystko już zostało wydane
na pastwę czasu,
który nie pamięta,
jak zwierz, który nie musi.
I nawet słodycz
jest tylko formą rozkładu,
powolnym ustępowaniem miejsca
temu, co trwa bez nas.
Wieczność nie jest obietnicą.
Jest cierpliwym trawieniem,
bez smaku, bez świadków,
z powrotem stymulowanym chemią.
My jesteśmy
złudzeniem, które przez moment
wierzyło,
że może zatrzymać język
za zębami na czymś słodkim