LIST DO POEZJI

Poezjo moja,
dlaczego milczysz?
Z powodu prozy krzykliwej
dnia powszedniego?
Elektronicznego dziennika,
który z braku sprzętu w pracy
domowy czas zabiera?
Czasem się odzywasz,
coraz częściej w momencie
niemożności napisania Ciebie,
a kiedy tworzenie
staje się możliwe,
odchodzisz w niepamięć
albo przetwarzasz się
w swoją karykaturę
odbierająca pisaniu
sens,
więc milczeć trzeba
skoro odeszłaś drwiąc.
Może uważasz, że to ja
odszedłem?
W sumie nie ważne kto.
Mówią wielcy myśliciele,
iż jest mądrością unikać przywiązań
do kogo i czegokolwiek,
bo wszystko marnością.
Nierozumna tęsknota
za Tobą
mimo to.

28 IX 2019.