DZIADOWSKA BALLADA

posiwiały włosy do pasa
widziałem rano w rzece
mijając turystę dryblasa
rysy miał nieco kobiece

zaczerpnąłem wody spokojnie
dna sięgnąłem bez namaszczenia
czas jakiś zaraz po wojnie
gdy nastąpiły przesiedlenia

nie muszę mamlać jęzorem
nawet wódka go nie rozwiąże
siadam na kamieniu wieczorem
paląc kiepa nad Strwiążem

bez księdza i konfesjonału
nieludzko ludzkich kreacji
wyciągam rękę pomału
na wino do medytacji

zapominam ludzką mowę
tłumaczę wilki podczas pełni
kryjąc w cuchnącą kurtkę głowę

tylko dziad taki żywot zniesie
Nie muszę się nikomu zwierzyć

w rozdeptanych butach
pośród malin w lesie
chciałbym się zezwierzyć