Jesień

I. Przed północą

Latarń rozpierzchłym światłem -
noc. Jak atropina
rozszerza źrenice

Tupie
po parapecie
deszcz znudzony

i rozpachniony
pruskim kwasem -
czarną chryzantemą

II. Po północy

Trzydzieści parę drzew -
w ich wciąż
bujnym listowiu
leniwy deszcz

przebiera kroplami

Woń mułu
ciągnie nad staw
gdy jesień tuli zapachem
wilgotnych żołędzi

jak żałobne trefle