Moje Wilno

Pępek Europy - z lewej kościół, z prawej cerkiew,
białe gołębie - rozskrzydlone nieboskłony,
mekka artystów rozproszonych w miejskim zgiełku,
wśród karylionów brykających na sto dzwonów.

Perliste myśli rozpisane na sonety,
dziękczynne wargi rozmodlone w Ostrej Bramie,
raj dla wędrowca, trubadura i poety
i serce syna ułożone w grobie mamy.

Chmurny cherubin z wiotką nimfą złocą słowa,
pośród budynków przycupniętych w siódmym niebie,
a mnie się błąka w głowie myśl zupełnie nowa:
że oto czuję się tu całkiem jak... u siebie.

Wiersze się pięknie piszą same, bez żebrania,
tam wzrokiem sięgnij, gdzie nie sięga wzrok - to proste
Dziś pada deszcz, lecz księżyc znów się nisko kłania.
Każdy ma takie Wilno, jakie umie dostrzec.

RC, Wilno 14.04.2016