Akapit

Nowy akapit, jak nowa szansa,
nietknięty margines milczenia,
syntezy wątków,
ucieczki od następnego słowa,
kolejnej klaustrofobicznej przemiany
z ziarna w słabo wygniecione ciasto,
w słabo wyrzeźbioną masę, w chorą bryłę,
fabrykowanych złudzeń,
wyalienowanych produktów związku,
upośledzony kompozyt świata, roztarty,
rozgnieciony, zmieszany i pozostawiony sobie
roztargniony impas, sponiewierany potrzebą wchłonięcia,
ust nie mych ust ustawicznego kompletowania,
przestarzałych rys obojętności,
ślepo podporządkowanym pociągnięciom,
wzruszeniom, ciągłego podrażniania,
zakorzenionej korony, cierniowego miłosierdzia.