anioł zniewolony

anioł zniewolony

wzrok mam utkwiony w przestrzeni
przede mną przeszłość rozmytych cieni
wędrują przez korytarze
zamkniętych uczuć skończonych zdarzeń
wyrwałem z siebie pragnienia
choć tyle miałbym do powiedzenia
milczę ze złotem na ustach
moje milczenie i moja pustka

jestem aniołem zniewolonym
związane skrzydła trzymam w dłoni
jestem nie jestem byłem nie byłem
uczucia zmiąłem myśli ukryłem

odciąłem swoje korzenie
kryształki wspomnień zasłaniam cieniem
nie błyszczą światłem odbitym
matowo kłują jak drwiący przytyk
wśród myśli gładkiej tekstury
poddany krętym prawom natury
błąkam się w gęstej szarości
wciąż wypatrując oznak wolności

jestem aniołem zniewolonym
związane skrzydła trzymam w dłoni
jestem nie jestem byłem nie byłem
uczucia zmiąłem myśli ukryłem

wpatrzony w dal
sam siebie kuszę
choć zimny wiatr
smaga mą duszę
czekam na czas
gdy świadom nędzy
jak twardy gracz
zerwę swe więzy

jestem aniołem zniewolonym
związane skrzydła trzymam w dłoni
jestem i będę pragnieniem wzruszeń
najczulsze struny sobą poruszę