Płomień

szumią knieje bo wiatr się znarowił
druh song basem wyciąga jak może
a mnie myśl się pałęta po głowie
by móc przy nim zapłonąć w śpiworze

ciało pała jak kwiat dzięcieliny
(nie panieńskim rumieńcem, lecz żądzą)
snuję plan przy menażce botwiny
ach! niech da się rozniecić druh-bonzo!

do rozdmuchu sposobię już płuca
iskrzę oczy w miłosnym zapale
biorę rozpęd i pierwszy bieg wrzucam
myśląc - skarbie - już ja cię odpalę!

rozżarzona jak węgiel pod rusztem
poję druha domową wiśniówką
dorwę! znak mu wypalę! nie puszczę!
będę jego krzesiwkiem - on hubką!

jak już zatli się tak jak ten loncik
miłość ogniem zapłonie na liczku
to "Świerszczyki" "Playboye" precz w kącik
bo świntuszyć się da przy "Płomyczku"

RC 8.06.14