Anioły bez skrzydeł

Tkwimy w próżni,
Okaleczamy się własnym umysłem,
Wrażliwością,
Naiwnym sercem,
co zbyt długo wierzyło.

Pragniemy szczęścia,
Lecz, czy to niezbyt wiele?
Gdy tkwiąc w błędnym kole,
Świadomie kręcąc się w kółko,
Powtarzamy błędy.

Nie zastanawiając się na co dzień,
Czym jest ta autodestrukcja,
Pozornie otwieramy oczy, umysł.
Odnajdujemy spojrzenie, dotyk...
Serce drugiego człowieka.
I tak nieświadomi życia karuzeli,
Wita nas ironia losu.
Nie potrafimy skleić serca sercem,
a przecież było to tak proste.
Dawno poddani rozkładowi umysłu,
Mając tylko siłę unieść dłonie do góry,
Leżymy na dnie.