Autodestrukcja!

Słyszysz?

...

Ona znowu nadchodzi!
Znowu chce mnie otworzyć, zamienić w potwora!

Pragnie rozmowy...
Niby towarzyskiej.
A, gdy tylko moment wyczuje odpowiedni
Zagra ze mną, stworzy nową marionetkę.

Usta słowami napełni
I nagle...

Nagle te słodkie, parszywe uczucia
W żal, ból i niechęć do świata zmieni.
Moim ciałem zrani bliskich
Odłamki szkła wpije w ich serca

Choć ja...

ja sama przecież kocham te serca.


A jej konsystencja tak banalnie bezbronna,
tłumaczy, że ona tylko upija...

Upija

Serce, rozum i ciało!