Nocturn

Tłukły się lustra,
nadzieja potłuczona – cała.
Grudniowym wieczorem pękło niebo
- dookoła noc się stała.

Iskry w oczach zamarły,
pokryte siwą mgłą.
Jak skrzydła smutnych aniołów
w niebieskich bramach – tkwią..

Umilkła muzyka, anieli nie dmą w trąby,
rzucili skrzypce w kąt.
Dusza gorejąca – zbladła i omdlała.
Świat zamarł, a dookoła noc się stała.

Odkryta tajemnica drżąca, bezbronna,
w alkowie odtąd łkała..
Prosząc,
by noc ta… nigdy nie nastała.

Dzień ostatni nadszedł odziany w grozy togę.
Ślepo odważył grzechy, nie pytał ich o drogę..
Wszak słyszał jak płakała…
Pax rzekł - z potrzaskanego nieba,
gdy dookoła, noc się działa…

(A.M.K.) 6 marca 2013