codziennie...

codziennie rano potyka się o siebie
ja patrzę, kocham, walczę, aż nagle
wyrywa się ze mnie obcy krzyk
przypominam sobie dawne sny
kiedy to byłam dzieckiem błękitnego nieba
plątaniną , w której nie było już nic
co z moją prawdą miało do czynienia
składałam się z cudzych przeżyć i emocji
z zakazów i obelg szeptanych co dnia
z lekkich śmiertelnych dygresji
i słodkich wymuszeń by trochę żyć

od tamtych czasów nie zmieniło się jednak nic