Delirium

Odsłoń mi wreszcie nuty do grania,
gdzieś na chodniku pijaczek prosi,
mrok klęczy przy nim i w oczy kłamie,

są w twoim głosie.

Obudź się wreszcie, woła do ciszy,
bądź mi orkiestrą, kiedy chcę śpiewać,
ona mu na to z końca ulicy,

będą się gniewać.

Mgła na latarniach rozwiesza klosze,
wiatr gdzieś daleko bawi się bramą,
w ciemnym zaułku pijaczek szlocha,

otwórz się rano.

I jak z otwartej rany się wlewa
świt, by obudzić orkiestrę miasta,
a ona z nowym delirium tremens
znowu w nie wrasta.