Lalka

Jestem porcelanową lalką.
kruchą i z pustym wzrokiem.
nie płaczę. lalki nie płaczą.
patrzą w ścianę i zaciskają pięści...
jestem blada i smutna.
tak jestem lalką.
mogę stać długo w kącie.
lecz może kiedyś
ktoś sobie o mnie przypomni i strzepie kurz z moich loków.
zdejmie z półki agresji i smutku i przytuli mocno do serca.
sprawi, że na moich bladych, porcelanowych policzkach pojawią się prawdziwe rumieńce.