Gdzie wodne motyle

W poszukiwaniu prawdy
Pod prąd czasu przepływam nurt sennej rzeki
Znacząc szlak tysiącem par połamanych wioseł.
Dali się zwieść ci, którzy ją poznali.
No co chcecie?
To droga bez powrotu,
Bez celu,
Każdy dopływ jest kłamstwem,
A odnoga pułapką.
W każdej już byłem,
One wszystkie jednakowe.
W kapturze zsuniętym na oczy
Miotam się, krzyczę,
Wymachuję ramionami jak wariat
Próbując w nocnej mgle
Schwycić wodnego motyla.
Co robić?
Zatrzymać się, wrócić?
Nie!
Nie dociekać, nie tłumaczyć, nie dochodzić, zamilknąć!
I co?
Słyszycie plusk kroków?
To morze wraca do domu.