Skrzypaczka

Wygrajcie mi, skrzypki, wiosenne tryle ptaków
Pomiędzy wschodem słońca a zamknięciem oczu.
Szeptania wiatru liściom w parku na deptaku
Tak pragnę zobaczyć, usłyszeć albo poczuć.

Wytańczcie mi, smyki, nad łąkami lot trzmieli,
Co żądłem flażoletów słuch kąsają wściekle.
Postrącajcie anioły z ich niebiańskich bieli,
Niechaj z rozkoszy potępieńczo wyją w piekle.

Rozszarpcie, morskie burze, want i sztagów struny,
Rozpalcie pożądania ogniem Elma świętym,
Utopcie świat w powodzi wiolinowej łuny,
Po wieki niech zapadnie w legata odmęty.

Zedrzyjcie ze mnie, nutki, resztki wstydu złego;
Naga niczym aria, czysta jak garście śniegu
Z ciałem w kształcie skrzypiec wyblaknę wiotkim cieniem…
Jeszcze kilka taktów i w skrzypce się zamienię.