Brzmi znajomo?

Szukasz, kiedy się zepsuło.

Potem wchodzi
bezsenność.

Noce wydają się zbyt długie.
Zasiadasz do wierszy
jak do śniadania,

ale i te
odwracają się od ciebie.

Zostaje ci pustka.
Nawet łez.

Twój smutek
jak helikopter
kręci się od cudzych spojrzeń.