Obserwator (MOJA MAŁA POLSKA)

I kto by pomyślał…
Powoli uczę się na błędach,
Uczę się ludzi.
Niczym jedna z wielu gwiazd na gasnącym niebie
Świdrujących
Cieniutkim wiertłem nikłego światła szare chmury,
Przenikam ludzkie pragnienia i zmysły,
Pozostając niezauważonym.
Obserwuję,
Odrzucając na chwilę realia otoczenia.
Odurzam się samą istotą obiektu introspekcji.
Moja podświadomość chce dostrzec
To, co najdoskonalsze.
I to mój błąd.
Ten pan pośród marmurkowych kolumn
Siedzi w pozie myśliciela,
Tak mądrze wygląda,
Tak dumnie.
Jakby chciał zbawić Świat.
Ta pani – piękna niczym Afrodyta,
Tańczy zmysłowy taniec
W sali tysiąca luster.
Dla niego.
Jemu obiecała dar,
Który być może stanie się
Jabłkiem niezgody,
A za który on i tak będzie płacił.
Jemu – mesjaszowi i Prometeuszowi
Dar wydaje się być zbyt drogi
I nic nieznaczący z drugiej strony
Na tle ogólnych problemów świata.
Nie niecierpliwi się jednak.
Dlaczego?
Bo to są pozory
Wynikające z błędu odrzucenia,
Zdawać by się mogło, nieistotnego otoczenia.
Otóż rzecz dzieje się w Galerii Łódzkiej,
Na pół godziny przed zamknięciem.
Mężczyzna zrezygnowany wie,
Że mecz diabli wzięli,
Nie pogania też swojej kobiety,
Bo wierzy, że może zdążą zamknąć kasy.