Σαν άρρωστος γίγαντας

Με τρεμάμενα χέρια, με μάτια ξύλινα
μου δείχνεις τον δρόμο.
Εγώ, με αλμυρά χείλη, με πόδια πήλινα
και συνοδό τον τρόμο.
Σένα μονοπάτι με πόνο φραγμένο
και σιωπή.
Μ’ ένα Όνειρο στην πλάτη στοιχειωμένο
και οργή.
Μ’ ένα φλασκί γεμάτο υποσχέσεις.
Στη ζώνη μια λεπίδα.
Μ’ έναν ασκό γεμάτο σκέψεις.
Με μια ετοιμοθάνατη ελπίδα.



Με ένα ξένο χέρι να μου σφίγγει τον λαιμό
Μ’ έναν κόκκινο ήλιο στον ορίζοντα.
Το μονοπάτι οδηγεί στον δικό σου γκρεμό.
Σαν αντανάκλαση άρρωστου γίγαντα
με αργό τενεκεδένιο βηματισμό,
με σκυμμένο το κεφάλι, με μετάνοια,
να προσκυνήσω στον λατρεμένο σου βωμό.
Με δάκρυα, με μια αέναη παράνοια.
Με το βλέμμα στην πέτρα καρφωμένο.
Την τελευταία γεύση από το χώμα.
Ένα κορμί απ’ τον χρόνο λιωμένο,
Ένα χαμογελαστό πτώμα.

Τα βράχια σαν αναμνήσεις κοφτερά
Ένα όρνιο μαύρο η ψυχή σου
Τα λόγια σου άσπιλα, αστραφτερά
Ένα χαμογελαστό ψέμα η μορφή σου.