Lekkość oddechu

Obmywam ciało z pyłu zmęczenia.
Miasto oddycha chłodnym wieczorem,
a ja zbieram rozsypane myśli, jak srebrne gwiazdki z bruku.

Zanim nauczę się lekkości mgieł,
przejdę się wolno przez stare mosty, pójdę wzdłuż rzeki -
jak kot szukający ciepła -
odnajdę sens w bezpiecznej prostocie.

Nie będę cieniem ani odbiciem,
które znika w lustrze obcych spojrzeń,
nie wyrzeknę się własnych pragnień -
podzielę światło, jeśli ktoś poprosi.

Dla swojej drogi znajdę przestrzeń -
wśród szarych ulic, leśnych ścieżek,
nakarmię serce tym, co żywe -
zanim czas zdoła odsunąć mnie od ruchu.



Augsburg, 28 listopada 2025