Σιωπη...

Από τότε που η σιωπή αντικατέστησε την τελεία,
τα γράμματα κουράζονται περισσότερο.
Οι λέξεις θλιμμένες στρέφουν το βλέμμα στο κενό.
Οι φράσεις μένουν μισές, μετέωρες στο χάος.
Τα νοήματα χαϊδεύουν γκρεμούς.
Το μελάνι, κόκκινη μουτζούρα που ταράζει την λευκή αρμονία.
Το χέρι τρέμει από απόγνωση και πόνο.
Το μελάνι πλημμυρίζει το τραπέζι.
Κόκκινο το πάτωμα. Λευκοί οι τοίχοι.
Η τελευταία φράση κι ένα όνομα.
Μια πληγή και ο ήχος από το τσαλακωμένο χαρτί.
Από τότε που η σιωπή αντικατέστησε την αγάπη
οι άνθρωποι κουράζονται περισσότερο..