ΟΛΑ ΣΙΩΠΗΣΑΝ...

Όλα σιώπησαν.
Οι άνεμοι, εξαθλιωμένοι πότες στα
Καταγώγια του μυαλού.
Νηνεμία…
Το βλέμμα αστραφτερό σαν λεπίδα,
τρυπά το κενό.
Τα χείλη συμμαχούν με τον καιρό.
Ευθεία γραμμή σαν δρόμος.
Ησυχία…
Μόνο αυτή η ψιχάλα μέσα μου.
Γαλήνη…
Τα χέρια ανοιχτά,
Μια αγκαλιά για το χάος.
Οι δείκτες έσπασαν…
Λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος.
Η Σταύρωση…
Και η ψιχάλα μέσα μου,
Καταρράκτης…