Czekam

na spokojne morze
sama nie wiem odkąd
na wiatr lekkostrawnych nowin o poranku
na zadbane słowa
na myśli niemartwe
na wytchnionie chwile
wśród kwiatów
na ganku

czekam też na siebie
nie tą co gdzieś z boku
ceruje wywabia rodowy gobelin
a taką co własny tka
z uśmiechem w oku
i z mocną przewagą
pozłacanej bieli

i jeszcze na miłość czekam
co uzdrowi
zagmatwane wątki nieludzkich relacji
i co wszech człekowi
przebodźcowanemu
czczych szczędzi narracji