Νοσταλγία

Οι γόνιμες μέρες έφυγαν
κι επιστρέφουν μόνο για όσους δεν ξεχνούν.
Πιο δύσκολη γίνεται τον χειμώνα η μοναξιά
μα τ'αρωμά της πάνω στο ξεχαρβαλωμένο μαξιλάρι ξεκουράζει το μυαλό μου κάθε νύχτα.
Ο χρόνος κυλάει όπως πάντα σαν νερό,
αδιάκοπα τρέχουν τα ρολόγια
κι έτσι ακόμα μια Δευτέρα ξημερώνει
ξενέρωτη και άγχρωμη για όλους,
τους άνεργους,τους άστεγους,τους ηλίθιους και τους καβατζωμένους,
όλους αυτούς που τρέχουνε στους δρόμους,
νευρωτικοί και αργοπορημένοι.


Σκέπτομαι πως θα 'πρεπε να βρίσκομαι αλλού
εκεί που ζουν όλα τα ξεχασμένα,
σε τόπο όμορφο,ηλιόλουστο,παραδεισένιο.
Εκει θα γούσταρα να βρεθούμε όλοι μας ξανά,
σαν μια παρέα που δεν αντάμωσε για χρόνια,
γεμάτοι πράγματα καινούργια να μοιραστούν
και τις αναμνήσεις τις παλιές να ζωντανέψουν
όπως εκέινο το συγκλονιστικό άρωμα των μύθων
που χαθήκανε για πάντα μαζί μ'εκείνο το ξέγνοιαστο
παιδί που κάποτε υπήρξαμε,
αυτό που τη μορφή του περισώσαμε κάπου μέσα μας
βαθειά,
όπως τις πιο απλές και ουσιαστικές αλήθειες
που μας αποκαλύφθηκαν νωρίς.