Στις Θάλασσες Της Μοίρας

Πλέοντας αιώνια στις θάλασσες της μοίρας,
γυρεύωντας ένα μέρος φιλόξενο να με καλοσωρίσει,
ένα μέρος να ξεκουραστεί το τσακισμένο μου σπαθί,
μια ζεστή γωνιά στο ημίφως,λίγη καλή παρέα,λίγο δυνατό
κρασί
και έναν ύπνο βαθύ σαν θάνατο,δίχως μάταιους υπολογισμούς και σμπαραλιασμένα όνειρα.

Μια πρόγνωση για το σκοτεινό πεπρωμένο αυτού του κόσμου,
όπου τα καλοντύμενα πτώματά τους θα καίγονται στα βάθη της κόλασης,της κόλασης που οι ίδιοι κατασκεύασαν ευλαβικά.
Ο παράδεισος πάντοτε ήταν ένας τόπος για μάτια αθώα,
η "αγάπη του Θεού" κρυφός άσσος στο μανίκι των αγγέλων,
κανένας δισταγμός για το ξεπούλημα της ψυχής σε τούτο το
τελευταίας διαλογής μπουρδέλο.
Κι ο πειρασμός έχει την πιο παράξενη γεύση.

Ανάμεσα στο Χάος και την Τάξη στέκομαι όπως πάντα
καθώς ολόκληρος ο κόσμος πέφτει χάμω στα γόνατα
αθόρυβα,
καταδικασμένος κι ευλογημένος
να ελπίζει.